Je bent niet lui om 3 uur. Je ademt de CO2 in die iedereen in de ruimte heeft uitgeademd, zonder uitweg. Nu kun je het bewijzen.
Je ziet het niet. Je ruikt het niet. Maar je brein voelt het. Wazig. Traag. Steeds op de klok kijken. Dat ben jij niet die moe is. Dat is de lucht die dom wordt.
Het heet CO2, gemeten in parts per million. Frisse buitenlucht zit rond de 400. Een ruimte met fatsoenlijke ventilatie blijft onder de 1.000. Ik heb 2.000 ppm gemeten in een vergaderruimte "voor acht personen". Tien minuten erin. Drie mensen. Deur dicht. Dat is geen vergaderruimte. Dat is domme lucht.
Harvard zette mensen in ruimtes met verschillende CO2-niveaus en liet ze cognitieve tests doen. Naarmate de CO2 steeg, daalden de scores. Besluitvorming, informatieverwerking, strategisch denken. Bij de niveaus die je in normale, drukke vergaderruimtes vindt, halveerden sommige scores bijna.
We vullen kantoren met slimme, dure mensen en sluiten ze op in ruimtes die stilletjes punten van hun IQ aftikken. We noemen het resultaat een productiviteitsprobleem. Dat is het niet. Het is domme lucht.
Je alertheid, je focus, je beslissingen. Precies de dingen waarvoor je betaald wordt. Ze zakken allemaal naarmate de CO2 stijgt. Die dip van 3 uur is niet je lunch. Het is de lucht.
Cognitive performance vs CO2. Data points from Allen et al., 2016 (Harvard COGfx).
Frisse lucht maakt je scherper. We laten je zien hoe je meet, wat het getal betekent, en wat je doet als het slecht is. Geen spam.